Du må være innlogget for å få tilgang til alle nyheter! Logg inn eller opprett brukerkonto.

Kyrkjemøtet januar 2017 må seie nei til ekteskapsliturgi for same kjønn

Kyrkjemøtet har ikkje noko val: Dei må seie nei til ekteskapsliturgi for homosamliv. Dersom dei vil vere eit møte som står på linje med Skrift og vedkjenning. Dersom dei vil vere på linje med det naturen og skaparodninga seier, på linje med det alle folk i heile verda veit og innordnar seg etter.

Tekst:

Publisert:

Kva betyr eit ja?

Eit ja til «kyrkjeleg homoekteskap» betyr at Kyrkjemøtet set seg utanfor Den norske kyrkja som byggjer på Skrift og vedkjenning. Dei set seg utanfor det som alle evangeliske kyrkjer i heile verda lærer og respekterer. Dei foraktar klare ord i Bibelen og går på tvers av det alle menneske veit. Det same gjeld for alle kyrkjeleiarar og kyrkjelege råd som gjer vedtak imot naturen og Skrifta sine ordningar om ekteskap. Når det frå bispehald er kome signal om at kyrkjeleg velsigning av homoekteskap er «bibelsk og teologisk legitimt», er svaret heilt eintydig: Ekteskap er bare, og atter bare, mellom ulike kjønn! Alle forsøk på surrogat-ekteskap mellom samme kjønn, er imot naturen og Skrifta og skammeleg.

500-års markering av reformasjonen i 2017

Det vil vere ei skam for Den norske kyrkja dersom kyrkjeleiarar skal begynne 500-års «markeringa» av Luthers 95 teser på kyrkjedøra i Wittenberg med å gjere endeleg vedtak om «kyrkjeleg velsigning» av skammeleg utukt i Folkekyrkja vår. Det vil ikkje vere ei evangelisk luthersk kyrkje verdig å gjere noko slikt. For det første viser kyrkjelege leiarar og råd at dei ikkje tek Skrift og vedkjenning alvorleg.

Vidare foraktar dei det som naturen i alle folk lærer. For det tredje gir dei signal til kristenfolket om at det ikkje er så farleg med det Gud lærer i naturlovene og i Skrifta. For det fjerde kan dei ikkje gjere krav på respekt som kyrkjelege instansar som folket må rette seg etter i dette spørsmålet. For det femte har ikkje kyrkja noko «velsigning» å gje på tvers av det Gud har gitt oss i skaparordninga og i den spesielle openberringa.

Alle kyrkjeleiarar og kyrkjeråd under Skrifta

Kyrkjeleiarar og råd som driv sekteriske og private tolkingar av Skrift og vedkjenning må gå tilbake til det alle kyrkjeansatte har lova for Gud og menneske, nemleg å vere tru mot kyrkja si lære, mot Skrifta og vedkjenninga. Dei som ikkje vil det, har sjølve sett seg utanfor Den norske kyrkja som ei kristen vedkjenningskyrkje. Dei har då ingen legitim rett til å uttale seg på vegne av «Kyrkja sjølv», for «Kyrkja sjølv» følgjer Guds Ord og Herrens lære der ekteskapet mellom mann og kvinne er klinkande klart. Her er det ikkje spørsmål om synsing og kjensler og dragning hos det enkelte menneske. Her gjeld det ei ordning som Gud har sett inn i verda som vil det aller beste for mann og kvinne, for foreldre og barn, ja for alle samfunn i verda. Og dette er ikkje diskriminering av kjønn eller legning, heller ikkje av dei som ikkje ønskjer å leve i ekteskap mellom mann og kvinne (sjå Jesus i Matt 19). Tvert om: Dette er nettopp respekt for det kvart menneske er som mann eller kvinne. Her står menneskeverdet i sentrum. Det er dei som tuklar med ekteskapet og med kjønn og postulerer ei rekke nye kjønn på bakgrunn av kjensler og innskytingar som diskriminerer og skaper «kaos» både mellom store og små.

Kva bør bibeltru i Den norske kyrkja gjere?

Statskyrkja var ei folkekyrkje med kongen i statsråd på toppen, men Skrift og vedkjenning som grunnlag. Formelt sett. Den nye folkekyrkja av 2012 prøver å gjere kyrkjelege råd til «autoritet» i staden for Skrifta. Denne kyrkja har enno ikkje noko juridisk registrering. Eg har fleire gongar skrive at bibeltru forsamlingar bør få sine eigne juridiske personar (registreringar) snarast råd og sjå til at dei også etter «menneskeleg rett» kan lære og følgje Skrift og vedkjenning.

Vi har lange linjer i Dnk for det som er kalla «i kyrkja, men ikkje under» (ecclesiola in ecclesia-mindre samlingar i den store kyrkja). Det har vore snakka og skrive både om indre og ytre eksodus. Vedkjenninga er klar: dersom ein biskop eller eit kyrkjeleg organ lærer imot Skrifta, har forsamlinga eit pålegg (frå Herren), om å ikkje lyde. Kristenfolket har eit påbod om ikkje å følgje den biskop eller det kyrkjeråd (uansett kva det heiter, og sjølvsagt kan kristenfolket heller ikkje følgje statlege lover som tek bort retten til å fylgje Skrift og skaparordning), som lagar lover og ordningar imot det klare Guds Ord, skaparordninga inkludert.

Det bibeltruande folket i Dnk må ikkje vike tilbake frå å minne om «kristenfolket (lekfolket) sin rett», som også er ein «menneskerett». Den norske kyrkja er ei lavkyrkjeleg kyrkje med superintendent (tilsynsmann). Vi har ikkje biskopar slik som i den katolske kyrkja med «apostolisk suksesjon» (ein teori utan historisk grunnlag). Om kristenflokken er stor eller liten, så har den etter «guddommeleg rett» eit bod som seier at dei truande har full rett til å ordne seg etter Skrifta sin klare bodskap. Dette med full fridom innanfor ulike menneskelege ordningar som vår lutherske tradisjon reknar som «adiafora», det vil seie: ulike ordningar til beste for evangeliet og nådemidla ut i folket.

Annonse
Annonse
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!